Twee weken op Bonaire

Tien minuten boulevard met Klein Bonaire aan de horizon; dat is je hele veertien dagen in één blik.

Koop nu de hoed en de waterschoenen, nu je nog denkt dat je ze niet nodig hebt.

Boven het water, op het westen. Een betere eerste avond heeft het eiland niet.

Makkelijk het water in, vliegtuigen boven je hoofd, en de laagdrempeligste kennismaking met snorkelen op Bonaire.

Witte bergen, roze water, gewoon in bedrijf. Een fotostop en niet meer.

Werkelijk geen voorzieningen, dus dit werkt alleen als de koelbox mee is.

De boten vertrekken van de steiger naast de bar, niet van de cruisekade. Wees er voor de eerste overtocht en fotografeer de tijd van de laatste als je aan boord stapt.

Een onbewoond eilandje op 800 meter uit de kust, met een rif dat vijftig meter uit het zand begint en zicht dat routineus boven de twintig meter ligt: het mooiste snorkelwater dat zonder fles bereikbaar is. Geen schaduw, geen water, geen voorzieningen.

Terug op de steiger met zout in je haar, en twee minuten omhoog het Italiaanse ijs waar iedereen uitkomt. De juiste volgorde is: boot, ijsje, boulevard.

Het laatste uur licht, langzaam gelopen met Klein Bonaire recht voor je — het eiland waar je de dag doorbracht, van de andere kant.

Eten aan het water aan de zuidkant van de boulevard, waar je de ochtend begon.

Zevenenzestig treden omlaag naar wit koraalzand; vlak uit de kust zwemmen geregeld schildpadden.

Een spleet in het kalksteen waar de deining luidruchtig binnenkomt. Korte stop, goede foto.

Het landhuis op de klif, met de hele kustweg eronder.

Aan het eind van de dag eten hier flamingo's. Kijk vanuit de auto, dan blijven ze.

Vijfentwintig minuten terug richting de stad, en de juiste plek om het licht te zien verdwijnen: de hele zuidelijke helft van het eiland ligt onder je.

Terug op de boulevard voor het laatste licht, zoals de tour ook eindigt.

In 1824 gebouwd als voedselopslag, nu een cultureel centrum met uitzicht over de heuvels.

Het oudste dorp van Bonaire, verscholen in een dal omdat piraten het vanaf zee niet konden zien.

De enige distilleerderij van het eiland; de bekendste likeur wordt gemaakt van cactus en limoen.

IJs in Rincon voor de terugrit. Klein genoegen, precies op tijd.

Ruim 5.600 hectare cactus, klif en zoutpan, gedekt door de natuurbijdrage die je al hebt.

De baai midden in het park: zwemmen, snorkelen en schaduw die je zelf hebt meegebracht.

Op de terugweg de loefzijde: niet zwemmen, maar de branding legt uit waarom de westkust zo rustig is.

Natuurhistorie in een pand uit 1885. Rustig, koel en zelden druk.

Het andere museum, en het betere als het om de menselijke geschiedenis van het eiland gaat.

IJs op Kaya Grandi, halverwege de twee musea.

Vijf minuten naar het zuiden, makkelijk het water in, en doordeweeks meestal leeg.

De hele lagune van bovenaf, in de twee minuten voor je er naartoe rijdt.

Honderd meter lang staan je voeten op de bodem, beschut door een rif. Het veiligste water van het eiland.

Lunch met je voeten in het zand en windsurfers die voor je langs schieten.

Begeleide kajak- en zonnebootochten door de mangrovegeulen van Lac Bay.

Schelpen, mangroven en rustig water aan de andere kant van dezelfde baai.

Thuis voor meer dan 700 ezels; je rijdt er in je eigen auto doorheen. Volgens de opvang dagelijks open van 10.00 tot 17.00 uur.

Een van slechts vier broedplaatsen voor flamingo's ter wereld. Je kijkt vanaf de weg, met een verrekijker.

De zuidpunt, waar de passaat als eerste aankomt en niets hem tegenhoudt.

Stenen hutjes waarin je niet rechtop kunt staan, gebouwd voor tot slaaf gemaakte zoutarbeiders. Lees eerst, fotografeer daarna.

Hetzelfde verhaal, een paar kilometer noordelijker, aan het water waar het zout werd geladen.

Een baaitje onder aan een trap, vijf minuten van de stad, met de rifhelling dicht bij de kant.

Een tweede bezoek waard: zandige instap, ondiep begin, en ook makkelijk om er weer uit te komen.

De pijlers zitten vol leven, maar ga alleen het water in als er geen schip ligt te laden. Dat wordt ter plekke bepaald.

Windsurfen op water waar je kunt staan, en daarom komen beginners van heinde en ver naar deze baai.

Tussen de sessies door hetzelfde ondiepe water, maar dan zonder zeil.

Pal aan de baai, en de kortst mogelijke loop van het water naar een stoel.

Het soort winkel dat het ook van de eilandbewoners moet hebben, en dat is een aardige test.

Klein, aan Kaya Grandi, en beter voor cadeaus dan welke resortwinkel dan ook.

Een straat van het water af, de omweg van twee minuten waard.

Kleine gerechten in het centrum. Reserveer; de goede zaken in de stad zijn echt klein.

Nog één keer terug naar Te Amo. Vier minuten van de vertrekhal, en dat is precies wat een laatste ochtend nodig heeft.

Het uitzichtpunt boven Kralendijk: de hele westkust, Klein Bonaire en twee weken eigen route in één blik.

Aan de noordkant van de stad, aan het water, en een ongehaaste plek om de laatste middag kwijt te raken.