Witte Slavenhutten

Ze werden in 1850 gebouwd voor de tot slaaf gemaakte mannen en vrouwen die het zout hakten en droegen, en in elk huisje sliepen twee tot zes mensen in een ruimte waar je gebukt naar binnen moet.

Vóór de bouw liepen de arbeiders elke week naar Rincon aan de noordkant van het eiland en terug — een kilometer of dertig heen en dertig terug. De huisjes waren daarop een verbetering, en dat zegt genoeg over de omstandigheden. Ze staan met het front naar zee, de deuropening is de enige opening op een klein raampje achter na, en verder is er niets aan.

Kijk naar binnen; even in zo'n huisje staan zegt meer dan alle tekst eromheen. Er zijn geen kosten, geen gids en geen uitleg ter plekke. Een kwartier, en ze horen op dezelfde rit als de zoutpannen en de vuurtoren — de hele geschiedenis ligt aan één weg.