Een week op Bonaire

Een uur hier op dag één maakt de rest van de week leesbaar: het zout, de slavernij, de Caiquetío-tijd.

De hoofdstraat, en de plek voor de hoed, de rifvriendelijke zonnebrand en de waterschoenen die je vergat.

Tien minuten boulevard die precies vertellen waar je bent: Klein Bonaire aan de horizon, pelikanen onder de reling.

De eerste zonsondergang, boven het water, zonder ergens naartoe gereden te zijn. Begin de week zo.

De opwarmsnorkel, vijf minuten ten zuiden van de stad, met vliegtuigen die over je hoofd landen.

Kijken, niet zwemmen: als er een schip ligt te laden is de pier verboden terrein, en dat wordt ter plekke bepaald.

Neem schaduw mee. Er is geen bar, geen toilet en geen boom die die naam verdient.

De meest ongemakkelijke en meest noodzakelijke stop van het eiland. Geef er het kwartier aan dat het verdient.

De zuidpunt, waar de wind als eerste aankomt. Keer hier om; de oostkustweg is ruw en voegt vandaag niets toe.

De boten vertrekken van de steiger naast de bar, niet van de cruisekade. Wees er voor de eerste overtocht en fotografeer de tijd van de laatste als je aan boord stapt.

Een onbewoond eilandje op 800 meter uit de kust, met een rif dat vijftig meter uit het zand begint en zicht dat routineus boven de twintig meter ligt: het mooiste snorkelwater dat zonder fles bereikbaar is. Geen schaduw, geen water, geen voorzieningen.

Terug op de steiger met zout in je haar, en twee minuten omhoog het Italiaanse ijs waar iedereen uitkomt. De juiste volgorde is: boot, ijsje, boulevard.

Het laatste uur licht, langzaam gelopen met Klein Bonaire recht voor je — het eiland waar je de dag doorbracht, van de andere kant.

Eten aan het water aan de zuidkant, waar het licht heen gaat. Reserveer in het hoogseizoen; er zijn niet veel tafels die op het westen liggen.

Zevenenzestig treden naar beneden, die er met spullen op je rug als duizend aanvoelen op de terugweg. Waterschoenen zijn hier geen luxe.

Een opening in de klif waar de deining luid naar binnen komt. Vijf minuten kijken, dan door.

Het oude landhuis boven het water, met de kustweg die eronder wegkronkelt.

Het binnenmeer waar de flamingo's laat in de middag eten. Blijf in de auto; als je uitstapt vertrekken ze.

Het oudste dorp van het eiland, in een dal uit de wind. Koffie, ijs en een trager tempo dan aan de kust.

Het stenen pakhuis waar tot slaaf gemaakte arbeiders hun rantsoen kwamen halen, nu de plek waar het eiland zijn eigen verhaal vertelt. Alleen doordeweeks.

Vijfentwintig minuten terug richting de stad, en de juiste plek om het licht te zien verdwijnen: de hele zuidelijke helft van het eiland ligt onder je.

Terug op de boulevard voor het laatste licht, zoals de tour ook eindigt. Eten doe je aan het water aan de zuidkant.

Twee minuten uitkijken over de hele lagune voor je er naar beneden rijdt.

Honderd meter lang water tot je middel, beschut door een rif. Het beste strand van Bonaire voor wie geen sterke zwemmer is.

Voeten in het zand, windsurfers die voorbijkomen. Lunch hier in plaats van terug te rijden naar de stad.

De andere kant van dezelfde baai: mangroven, schelpen en bijna niemand. Doordeweeks is het er stil.

Ruim 5.600 hectare cactus, klif en zoutpan. Je natuurbijdrage dekt de toegang al.

De baai in het hart van het park, te bereiken over onverharde weg. Neem je eigen lunch mee; binnen is niets te koop.

Op de terugweg: het op één na oudste stenen gebouw van het eiland, in 1824 gebouwd als voedselopslag.

Stop op de terugweg nog een keer. Na een dag stof en cactus voelt het dorp als een ander eiland.

Je rijdt er in je eigen auto doorheen, raampjes open, ezels die naar binnen leunen. Volgens de opvang dagelijks open van 10.00 tot 17.00 uur.

Een klein baaitje onder aan een trap, vijf minuten van de stad. De laatste snorkel van de week.

Souvenirs op de terugweg, op het enige moment in de week dat je weet wat je echt leuk vond.

IJs op Kaya Grandi. Een klein einde, en dat is de juiste maat voor een laatste middag.