Vijf dagen op Bonaire

Tien minuten buiten de stad, pal naast de landingsbaan. Makkelijk het water in, en je eerste snorkel van de reis — doe het nu, zolang het water nog vlak is.

De weg loopt tussen witte zoutbergen en roze water door. Een fotostop, geen wandeling: de pannen zijn in bedrijf, dus blijf op de weg en achter de markeringen.

Een uur op het zand, waar het roze van vergruisde schelpjes komt. Hier is helemaal niets — geen schaduw, niets te koop — dus neem zelf mee.

De eerste van de twee groepen, aan de zeekant van de weg. Nauwelijks hoog genoeg om in te zitten, en gebouwd om de tot slaaf gemaakte zoutarbeiders in onder te brengen. Lees het bord voor je fotografeert.

Het kitestrand, en in de vroege middag staat de wind. Je hoeft het water niet in — de helft van het plezier is toekijken vanaf de kant.

De tweede groep, een paar minuten zuidelijker. Hetzelfde verhaal, en de opname bij beide stops is dezelfde — één vertelling, twee plekken.

De zuidpunt, waar de rustige westkust en de ruige oostkust in één blik samenkomen. Het verschil in het water zie je vanaf de parkeerplaats.

De hoek om naar de oostkant, en het water verandert volledig: kniediep, vlak en warm over de hele baai. Hier zitten de windsurfers, en hier staat het drankje aan het eind van het rijden.

Een stop aan de weg boven de baai. Flamingo’s en wilde ezels gebruiken de vlakte erachter, en die is beschermd — blijf op de doorgaande weg.

Terug in de stad voor het laatste uur licht. De boulevard kijkt uit op het westen, over Klein Bonaire, en de zon gaat het hele jaar door tussen half zeven en zeven onder.

De boten vertrekken van de steiger naast de bar, niet van de cruisekade. Wees er voor de eerste overtocht en fotografeer de tijd van de laatste als je aan boord stapt.

Een onbewoond eilandje op 800 meter uit de kust, met een rif dat vijftig meter uit het zand begint en zicht dat routineus boven de twintig meter ligt: het mooiste snorkelwater dat zonder fles bereikbaar is.

Terug op de steiger met zout in je haar, en twee minuten omhoog het Italiaanse ijs waar iedereen uitkomt. De juiste volgorde is: boot, ijsje, boulevard.

Het laatste uur licht, langzaam gelopen met Klein Bonaire recht voor je — het eiland waar je de ochtend doorbracht, van de andere kant.

Zevenenzestig treden naar beneden, geen duizend, en glad als ze nat zijn. Schildpadden grazen in het ondiepe en het rif ligt dichtbij. Doe het eerst, zolang het water nog vlak is.

Een spleet in de klif waar de deining door het gesteente omhoog komt. Vijf minuten, vanaf de weg — de rand is ondergraven en er staat geen hek.

Het oude landhuis boven de kust, geel tegen de droge helling, met de aloëterrassen er nog onder zichtbaar. Het uitzicht terug naar het zuiden is dat van de ansichtkaarten.

De betere van de twee flamingostops: minder vogels dan bij het Pekelmeer, maar dichter bij de weg en met beter ochtendlicht. Ook hier wordt op de 50 meter minimumafstand gehandhaafd.

Het oudste dorp van het eiland, landinwaarts gesticht en uit het zicht van de zee, zodat kapers het vanaf het water niet konden zien liggen.

Gratis entree, diepe schaduw onder oude bomen, wilde papegaaien boven je hoofd en de enige cactuslikeur ter wereld. Zondag dicht; hier hoort het heetste uur van de dag.

Het stenen pakhuis waar tot slaaf gemaakte arbeiders hun rantsoen kwamen halen, nu de plek waar het eiland zijn eigen verhaal vertelt. Alleen doordeweeks.

De loefzijde, en de reden dat de westkust zo rustig is: hier komt de Atlantische Oceaan binnen zonder iets ervoor. Kijken, niet zwemmen.

Vijfentwintig minuten terug richting de stad, en de juiste plek om het licht te zien verdwijnen: de hele zuidelijke helft van het eiland ligt onder je.

Terug op de boulevard voor het laatste licht, zoals de tour ook eindigt. Eten doe je aan het water aan de zuidkant.

Eerst de poort en het bezoekerscentrum, dan de salinas: bij Salina Matijs en Salina Slagbaai zitten flamingo's, en Playa Chikitu aan de loefzijde is om te pootjebaden en te fotograferen, niet om te zwemmen.

De historische gele gebouwen, de enige echte schaduw in het park en de picknickstop. Het snorkelwater bij Wayaka, twintig minuten verderop, is het beste van het park en hoort midden op de dag.

Een halve meter water, geulen door rode mangrove en de kraamkamer die het rif voedt waar je de hele week overheen hebt gezwommen. Kinderen vanaf vier.

Je rijdt erdoorheen met hooi op de stoel naast je. Dagelijks open tot 16:00, laatste toegang om 15:00.

Terug in Kralendijk voor de laatste avond: klein, geel, aan het water, en twee minuten van al het andere.

Aan het water, en de juiste plek om vijf dagen af te sluiten die vooral over de zee gingen.