Een duikweek op Bonaire

Zandige instap, flauwe helling, en vliegtuigen die boven je landen. De makkelijkste eerste duik van het eiland.

Via een trap naar een klein baaitje; de rifhelling ligt dicht bij de kant, dus je trim telt meteen.

Een ondiepe afsluiting van de dag, vijf minuten van de stad, met spullen die toch al nat zijn.

Pijlers vol koraal en hangende scholen vis. Alleen als er geen schip ligt, en dat wordt ter plekke bepaald.

Een vrachtschip op zijn zij op ongeveer dertig meter. Neem een lamp mee, let op je gas en neem de diepte serieus.

Het oppervlakte-interval: geen voorzieningen, geen schaduw, maar wel het juiste stuk zand om een uur uit te zitten.

De boten vertrekken van de steiger naast de bar, niet van de cruisekade. Wees er voor de eerste overtocht en fotografeer de tijd van de laatste als je aan boord stapt.

Zesentwintig benoemde stekken rond één eilandje, meestal een wand die op tien meter begint en doorloopt. Aan de lijzijde nauwelijks stroming, en daarom zijn de briefings hier kort.

Terug op de steiger met zout in je haar, en twee minuten omhoog het Italiaanse ijs waar iedereen uitkomt. De juiste volgorde is: boot, ijsje, boulevard.

Het laatste uur licht, langzaam gelopen met Klein Bonaire recht voor je — het eiland waar je de dag doorbracht, van de andere kant.

Zevenenzestig treden, die met flessen op je rug als duizend voelen op de terugweg. Schildpadden zie je hier vaak.

Een steile instap onder het oude landhuis, met gezond koraal meteen langs de wand.

Een stop op de terugweg, om te zien wat de deining van bovenaf met datzelfde kalksteen doet.

Een rotsachtige baai aan het eind van de kustweg, doordeweeks stil, met een rif dat dicht bij de kant begint.

Tien minuten landinwaarts, en het oppervlakte-interval waar de flamingo's zitten.

Lunch in het oude dorp op de terugweg, uit de wind en uit het zout.

De poort, de kaart en de regels. De natuurbijdrage die je al hebt dekt de toegang.

Een afgelegen baai diep in het park, over onverharde weg. Neem alles mee, ook lunch en extra water.

Op de terugweg: het pakhuis uit 1824, en het enige droge uur van de dag.

Je blijft in de auto en de ezels komen naar jou toe. Volgens de opvang dagelijks open van 10.00 tot 17.00 uur.

Het uitzichtpunt boven de stad: vanaf hier zie je bijna elke stek die je deze week gedoken hebt.

Binnen, koel, en een herinnering dat het eiland ook boven de waterlijn geschiedenis heeft.

Een laatste wandeling langs het water met droog haar, en zo hoort een duikweek te eindigen.